Marillion Somewhere Else tour.

Marillion Somewhere Else tour, 16 mei 2007, Vredenburg Utrecht.

In een uitverkochte Vredenburg was het weer genieten van een concert van Marillion.

Het voorprogramma van Monsterlux uit Leeuwarden was niet slecht. De zanger van de band Sjoerd Kammen stond stevig in zijn schoenen en vertelde dat ie het een verassing vond om op een dag in z’n mailbox de vraag te krijgen om in het voorprogramma van Marillion te spelen. Ik denk dat deze indierock met ruig randje vertolkende band nog wel wat vaker van zich laat horen. Ook al is het niet mijn ding potentie hebben ze in ieder geval. Ze maakten en EP en stonden in Lille al eerder in het voorprogramma van Marillion. Het zal even afkicken zijn voor de jongens en het meisje om weer in één of andere dorpshal te staan voor tien man publiek. Hoewel ik ze van harte meer gun.

Marillion stond natuurlijk als een huis. Dit in het kader van hun nieuwe cd Somewhere Els. Het geluid was iets te hard maar daar wen je na een tijdje wel weer aan. Ik ben persoonlijk niet echt kapot van de nieuwe cd, het is wel een groeiplaatje dus na een aantal keren luisteren kan het tij nog keren. Ze zijn met een andere producer in zee gegaan en dat is te merken! In de tweede helft van dit album vinden we de “Marbles sound” gelukkig weer terug bij: A Voice From The Past en Thank You Where ever You Are.

Hun vorige album Marbles ( concept album) vind ik het beste wat ze ooit hebben gemaakt. Het nummer Ocean wat ik volgens mij nog nooit live heb gehoord was dan ook één van de hoogtepunten van het concert. Om van het einde maar weer een feest te maken hadden ze wat ingestudeerd van een oude Nederlandse band namelijk Hocus Pocus van Focus. Dit met grote ballonnen die we mochten weg meppen. Trouwens deze ballonnen worden normaal gebruikt bij de live uitvoering van het nummer Most Toys, (een in mijn ogen slecht nummer van het nieuwe album)  ”But he who dies with the most toys…. is still dead”. Terwijl iedereen tegen die ballonnen loopt te meppen. Daar komt de boodschap meer tot zijn recht! 11 augustus komen ze weer naar Nederland voor een concert op het Pinkpop Classic festival. En in december zijn ze er ook. Dat zal dan wel weer een kersttour worden want dat is oh zo gezellig met die die engelsen!

Setlist:

Splintering Heart  
The Other Half
You’re Gone
Afraid of Sunlight
Fantastic Place
A Voice From The Past
No Such Thing
Somewhere Else
Ocean Cloud (amazing – the whole thing!)
Separated Out
Between You And Me
The Space
–
Estonia
Neverland
–
Hocus Pocus 

                                        Video Fantastic Place

Blind Ego en Sylvan’s

Blind Ego en Sylvan’s

12 mei, De Boerderij, Zoetermeer

Een dubbel concert voor de prijs van één! 

 

 

Sylvan’s:

De Duitse band Sylvan’s beet de kop er af  met hun door veel symfonische elementen beïnvloede progrock. Ik kwam eigenlijk voor Blind Ego maar dit vind ik een ontdekking!

Er stonden flink gemotiveerde muzikanten op het podium in het kader van de Presets tour.

Van een Duitse zanger die engels vertolkt verwacht je altijd een accent  (groepen als Eloy) maar bij Marco Glühmann heb ik dat niet kunnen ontdekken. Het album Presets had ik één keer gehoord en klonk mij wel aardig in de oren. Presets werd gelijktijdig opgenomen met het conceptalbum Posthumous Silence maar later uitgebracht. Posthumous Silence die ik na het concert ter plekke heb gekocht is een verhaal over een vader die na de dood van zijn dochter uit haar dagboek haar eigenlijk pas echt leert kennen. Haar angsten emoties enz. Prachtig dynamisch met ingetogen piano tot soms wat harder gitaar werk. Ze hebben al weer zes albums achter de rug  en speelden voor een niet geheel uitverkochte Boerderij.

 

 

Blind Ego:

De cd Mirror van Blind Ego kan je blind kopen, zonder meer een goede variatie van progrock

waarbij de gitaar de boventoon vormt. De band is een project van Kalle Waller de gitarist van het Duitse RPWL. Bij de opkomst van de zanger Paul Wrightson was het even slikken.De band doet wat hem betreft z’n naam eer aan Als je wat ouder bent ken je Mouth en Mac Neal misschien nog wel? Wat er het podium op kwam was dus een regelrechte reïncarnatie van Big Mouth! En of dat al niet genoeg was ging ie nog even het publiek de handjes schudden! Deze Hagrid kon ook zo uit het decor van Harry Potter zijn gelopen, maar zingen kon ie wel. Paul Wrightson was van 1996 tot 1999 de zanger van Arena. Op de cd neemt deze vier songs voor z’n rekening maar op deze avond allemaal. Want John Mitchel ( Arena, Kino, Frost) was er niet bij! Die moest natuurlijk met Arena spelen. Kunnen jullie het nog volgen? De kale Bassist John Jowitt  is ook een ex Arena ( en IQ) ganger. Het concert was stevig zoals het hoort. Soms verdween: “Hagrid” even naar achteren om even aan het zuurstof te gaan of zo? Maar hij was altijd weer op tijd terug om z’n ding te doen.

Al met al een zeer vermakelijk avondje.